Er kwam zoveel bij kijken. Tot op de laatste dag was er nog paniek of de politie, die mij eerder toelating gaf, uiteindelijk zou toelaten om toch op één kant van de weg te mogen parkeren. Mijn nonkel, die zijn weg kende sprak zijn contactpersonen aan, oef, toch parkeerplaats... Een vriendin liet haar slaap voor de electriciteit, zou die voldoende zwaar zijn ?
De inschrijvingen konden beginnen toekomen. Eerst waren er maar een hondertal, ik dacht jeetje, de leden zitten hier echt niet op te wachten... maar naarmate de inschrijvingen toekwamen, moest ik eerst 1, en uiteindelijk 3 wc’s laten aanrukken. Het was 3 weekends op voorhand volle bak op/uitruimen van de serre. Mijn broer zat een week op voorhand tussen de krijtlijnen van de standen, Jente en torre werkten zich uit de naad, telefoon”s naar her en der, op het laatst inkopen voor de drank, almaar meer... er waren 620 ! inschrijvingen.
We sloegen een beetje in paniek, dat zouden toch vlug een 400-tal wagens kunnen zijn, zou de serre niet te vol komen? Mijn nicht bedacht dat “bonnekes” wel beter zouden werken, en zij wou gerust dat standje bemannen. Alles viel zowat in de plooi.
Het VCV-bestuur nam op waar nodig, mensen werden verwelkomd, konden dat prachtige BakBoekvoor? het eerst kopen, glunderden bij de oliebollen - ja, Ida en Patrick hun hart ligt ook nog bij de VCV, en Ann haar twee mannen bakten vlijtig mee.
Op een bepaald moment stonden de leden 25 m in de rij voor die zo begeerde oliebollen, voor het eerst in 15! jaar mevrouw ...
Een andere nicht van mij sprak mij aan, Vera, ik organiseer nu ook ieder jaar iets, maar ZOVEEL disipline heb ik nog nooit gezien. En ikke, zo fier als een gieter “ja, jong, mensen met coeliakie zijn gewoon schatten van mensen”.
De voorraad kon aangevuld worden, ook nu weer kortingen voor onze leden bij de leveranciers, 1 leverancier moest zelfs vroeger naar huis, uitverkocht...
Als ik zo af en toe eens tijd vond om op te kijken , zag ik steeds een volle serre, de leden bleven maar toestromen, zaten of liepen glunderend hun wafel, pannenkoek of oliebollen op te eten ... het geluk zag ik in hun ogen, alle spanningen vielen van mij af, mijn hart vulde zich met een warm gevoel, operatie kerstmarkt geslaagd !
Mede dankzij alle vrijwillige hulp van mijn kinderen, familie, vrienden en vriedenbestuursleden
Ik hoorde dat veel leden zo gelukkig waren dat zij vroegen naar volgende keer ...
Ik heb vandaag, 20 februari fiat van mijn broer voor een tweede editie.
Dus opnieuw een glutenvrije kerstmarkt in 2007 ! Op 8 December afspraak in Wachtebeke !
In het volgende tijdschrift zullen jullie meer info terug kunnen vinden.
Tot dan , Vera, Jente en Torre.