Pasta

mijmeringen van een simpele huisvrouw

Poes Kyano bekeek het allemaal argwanend: ‘hé, de keuken is weeral verboden terrein! Ik mag niet vleien bij ’t vrouwtje, anders wordt mijn pelsje weeral plakkerig wit en moet ik niezen!’ Hij protesteerde, van op afstand.
Mijn mannen hadden het meteen door, een ‘déjà vue’: na brood en gebak zit ma weer onder de bloem, zijn wij weeral testkonijnen! De schatjes, niet één keer heeft er één geprutteld dat de keuken er wit bij lag, de strijk niet gedaan was en ze ‘mochten’ helpen opruimen! De dagelijkse ‘proeftest’ werd telkens gesmaakt en gekeurd. Toen de vulling van de ravioli uitliep in het machientje heeft Bert het gedemonteerd, gereinigd en in mekaar gestoken: ‘voilà, ge moet maar roepen als ’t weer volzit’!
Telkens de schrik voor die grote zaal bovenkwam zeiden ze ‘doe alsof je thuis in je keuken staat: praat en pruttel tegen je deeg, gooi hem op het aanrecht, je kunt het! De mensen moeten de kans krijgen om ook te genieten van zelfgemaakte pasta!’
De mailtjes van Ingrid, Mieke die belooft te duimen voor me, het geeft me moed.

7 oktober middernacht:

ik dwaal nog even verdwaasd tussen de schalen ravioli, pasta, saus, stukken deeg, kookgerief … morgenochtend nog de vierkantjes en de lactose-vrije … Ik neem een gevulde ravioli van de schaal … hij scheurt open, de vulling loopt uit … dit gebeurde nog nooit! Mijn fout: niet lang genoeg op een handdoek gedroogd … ga ik morgen af als een gieter? Bevend maak ik reserve-deeg en vulling, desnoods zal het à l’ improviste zijn, maar ik ga ervoor!

8 oktober middag, vandaag is de dag!

Mijn mannen laden bakken en dozen in de wagen, ik drentel rond in de keuken: echt niets vergeten? Mijn handen trillen, zweten … nog maar een zoveelste douche …het water kalmeert me, weeral.
Reeds volop actie in ‘De Steiger’, mensen sleuren met dozen, er wordt klaargezet, afgesproken.
Ingrid verwelkomt me hartelijk in haar eigen rustige stijl, toont de ‘werkplek’, stelt me op mijn gemak. Ze heeft alles onder controle, niets ontgaat haar: de zaal voor koffie, markt … alles heeft ze in het oog … een fantastische dame en gastvrouw.
De trap aflopend zie ik voor het eerst Mieke Vande Meulebroucke, een toffe en enthousiaste jonge vrouw die zich fantastisch inzet voor ons allen, de coeliakertjes.
Ik moet me nog oriënteren: waar zet ik wat neer, welk fornuis werkt, met Ingrid timing en werkwijze even doornemen. Durf nog steeds niet echt in de zaal kijken, maar daar komen de eerste leden reeds aan. Iemand klopt op mijn schouder, lieve bekende gezichten: Christiaan en Rita, de mensen die me mijn eerste broodje leerden bakken na mijn diagnose coeliakie. Ben zo blij dat ze er zijn, ze hebben een plaatsje apart in mijn hart.
Weer een bekende stem: Vera! Met voor elk een prachtig bloemstuk in de armen (we hadden nog niets bewezen!) zoent ze ons hartelijk welkom, en vliegt er ook in.
Als ik aan Vera denk, denk ik aan de catechismus: ‘Waar is God?’
Waar is Vera? Vera is overal, in de zalen, bij de leveranciers, achter de toog, op de gang en op alle plaatsen!
De zaal loopt stilaan vol, zoveel onbekende mensen, geduldig wachtend, keuvelend. Hier en daar zie ik bekenden, Julie-Anne, Yvette, … Ik durf al eens in de zaal te loeren, verplaats een paar zaken, neem een bord op en merk dat mijn handen trillen … zet het vlug weer neer. Ik hoop dat niemand het zag, dat ik al deze mensen niet teleurstel.
Ingrid verwelkomt iedereen, gaat over naar de praktische puntjes, stelt me voor en … start met pasta maken met de hand. Ondertussen kook ik de eerste proevertjes … en plots … zomaar al die helpende handen: Ingrid kookt al die ravioli, mensen vullen bordjes, delen ze rond … Ik mocht me concentreren op het machientje. Toen ik wist dat de ravioli in Ingrids vaardige handen gekookt werden en … niet uitlekten … viel er een pak van mijn schouders. Mijn ogen zochten Rita … en plots stond ik thuis in mijn keukentje, ik was op mijn gemak!
De aandacht, de rust, de vragen tussendoor … een uitgelezen publiek voor een kleine huisvrouw die voor het eerst in haar leven voor een zaal mensen staat! Dank jullie allen, jullie gaven me vertrouwen!
Wat vloog de tijd, plots was het voorbij. Veel mensen kwamen nog even babbelen, vragen stellen over het machientje …
Nog even napraten/nagenieten met Ingrid. Ik wil haar bij deze nog maar eens danken voor haar warmte en de manier waarop ze me telkens weer geruststelde. Haar aanwezigheid, haar ervaring gaven me vertrouwen! Gewoon het feit dat ik haar stem hoorde of dat ik wist dat zij dichtbij was gaf me vertrouwen! Dankjewel Ingrid!!!
Weer merkte ik hoezeer de mensen van het bestuur en hun fanclub samenwerkten: iedereen in actie, zonder veel woorden maar met gulle lach werd hard gewerkt: alle bezoekers verwend met heerlijk gebak van Ingrid en een koffie toe, alle vragen met warmte beantwoord. Tijdens het opruimen was iemand al bezig mijn spullen zomaar af te wassen! Al mijn potten en keukengerief waren weer netjes voor ik het doorhad! Jella, ik had je nog nooit ontmoet, ondertussen ken ik jou als een heel lieve dame en een stille harde werker! Dank je wel hiervoor!

Ik dacht : ‘Als het nu eens in onze hele maatschappij zo soepel draaide als bij de VCV was iedereen gelukkig en tevree’.

Plots kwam Ingrid naar me toe, ze had een heerlijke verrassing voor me, typisch iets voor haar: fijngeurend badgerief om vanavond eens te lekker te relaxen! Wat een schat is ze toch!

Mijn mannen hielpen alles inladen, we praatten nog even na met alle medewerkers van de VCV. Iedereen voelde zich gelukkig, mijn hart gloeide van de ontvangen warmte. Toen zei mijn zoon plots: ‘pasta vanavond?’ Hij keek naar mijn man, ze hadden pretoogjes! ‘Vanavond niet, schatjes!’ Het werd nen bon stuut maison (boterhammetje). Mijn kop stond niet naar koken, ik moest nog zoveel schoons vertellen, spijs voor hart en ziel.

Blij dat ik dit mocht meemaken, zoveel mensen die me overhaalden om te durven en me steunden, voel me welkom in die nieuwe familie en…ik kreeg een prachtgeschenk: dat beetje nieuw zelfvertrouwen, een blijvende herinnering aan een prachtervaring, een push om verder glutenvrije receptjes te maken en te testen … zoete pasta als dessert gevuld met fruit met een bolletje ijs en chocoladesaus, polenta … .
Ik kijk naar de kruidentuin … hm, glutenvrij kruidenkookboekje??? Hallo Chantal en Herman, misschien is dat bakboek pas de start …???

Dankbaar om al jullie warmte en dromend van een heerlijk glutenvrije wereld,
zend ik jullie bij deze heel veel lieve groeten,
Anita